Wersja polska | Wersja angielska   INDIE PRZEWODNIK POLSKIEGO PRZEDSIEBIORCY   Przemysł Państwowy i Prywatyzacja   Szybkie uprzemysłowienie było głównym celem polityki rządu Indii od czasu uzys­ka­nia nie­pod­ległości w 1947 roku. Aby po­bu­dzić rozwój przemysłu, władze stosowały różne środki protekcyjne i wsparcia, Obecnie rząd uznał, że większość gałęzi prze­mys­łu rozwija się dzięki przedsiębiorstwom i inicjatywie prywatnej. W konsekwencji, od roku 1991 zmieniono kierunek uprzedniej polityki nacjonalizacji. Aby przyspieszyć wzrost i powiększyć międzynarodową konkurencyjność, rząd podejmuje środki, aby zmniejszyć ilość regulacji w handlu i przemyśle, usunąć kontrolę biurokratyczną, zli­be­ralizować międzynarodowy handel, sprywatyzować sektor publiczny, popierać rozwój technologiczny i wprowadzić reformy w sektorach handlu i finansów. W celu prowadzenia systematycznej polityki zmierzającej do dezinwestycji i prywatyzacji, oraz dania impulsu dla rządowego programu dezinwestycji 10 grudnia 1999 zostało powo­łane Ministerstwo Dezinwestycji.   Prywatyzacja   Rząd zredukował liczbę gałęzi przemysłu zastrzeżonych dla sektora publicznego do dwóch, które uważa się za istotne dla bezpieczeństwa i strategii:   Energia jądrowa Transport kolejowy   Polityka dezinwestycji ewoluowała w czasie. Proces rozpoczął się, gdy rząd sfor­mu­ło­wał politykę zbycia 20% udziałów rządowych w wybranych przedsiębiorstwach sek­to­ra publicznego (PSUs) na rzecz inwestorów instytucjonalnych sektora publicznego. Celem polityki było ulepszenie zarządzania, zwiększenie dostępu do kapitału i tech­no­lo­gii dla tych PSU, a także dostarczenie dochodów skarbowi państwa. W 1993, Komitet Rangarajan, który został powołany w celu zbadania możliwości zbywania u­działów, położył nacisk na potrzebę poważnego dezinwestowania. Oświadczył, że procent u­działów, które powinny zostać zbyte może wynieść do 49% dla gałęzi przemysłu ka­te­go­rycz­nie zarezerwowanych dla sektora publicznego. Zalecił też, by w szczególnych wy­pad­kach, jak np. przedsiębiorstwie mającym dominujący udział w rynku lub ważnym z innych przyczyn strategicznych, docelowy stopień własności publicznej wyniósł 26%. Druga faza dezinwestowania rozpoczęła się w 1999 roku, gdy rząd zdecydował ob­ni­żyć swo­je udziały w PSU do 26% w większości przypadków, w ułatwiając ten sposób zmiany włas­nościowe. Ogłoszono jednak, że rząd chciałby zatrzymać więk­szość udzia­łów w „stra­te­gicz­nych” PSU. Hasłem polityki rządu w latach 1999-2000 stało się wy­ra­że­nie ”pry­wa­ty­zac­ja”, które zostało użyte po raz pierwszy. Rząd postawił sobie za cel wzmoc­nienie stra­te­gicz­nych PSU, prywatyzację niestrategicz­nych PSU poprzez stop­nio­we zbywanie udziałów lub sprze­daż i podjęcie działań naprawczych dla przed­się­biorstw słabych. W budżecie 2000-01 rząd po raz pierwszy ogłosił gotowość redukcji swoich udziałów w nie-stra­tegicznych PSU, jeśli to konieczne, nawet poniżej 26% i że będzie wzrastać na­cisk na sprze­daż strategiczną oraz że cały proces dezinwestycji / prywatyzacji bę­dzie prze­pro­wa­dzo­ny w sektorze socjalnym, poprzez restrukturyzację PSU i redukcję dłu­gu publicznego. Po­lityka rządu także wskazuje na potrzebę pełnej ochrony inte­re­sów pracowników. Rząd po­wołał także nowy wydział dezinwestycji dla prowadzenia systematycznej politykę dez­i­nwes­tycji i prywatyzacji oraz, by dać świeży impuls temu programowi, który zwiększy sprze­daż strategiczną określonych PSU.     Designed & Developed by ICREON