Indie są szóstym największym konsumentem energii w świecie. Przez lata, konsumpcja energii w kraju rosła w tempie wyższym niż światowy. Głównym katalizatorem tego wzrostu był rozwój indyjskiej gospodarki.
Oczekuje się, że zapotrzebowanie na import ropy naftowej osiągnie 190 milionów ton rocznie przed rokiem 2011-12. Szacuje się, że potrzeba od 100 do 150 mld USD przez następne 10 lat aby zaspokoić te potrzeby, a przed rokiem 2025 zapotrzebowanie na olej i gaz będzie wynosić odpowiednio około 368 milionów ton i 200 mld metrów sześciennych.
Aby sprostać krajowej konsumpcji, potrzebny jest wzrost wydajności krajowych rafinerii oceniany na 40 milionów ton rocznie przed rokiem 2010 oraz rozbudowa infrastruktury dystrybucji oleju i gazu takiej jak ogólnokrajowe gazociągi, terminale oraz rezerwy strategiczne.
Dopuszczono 100% do eksploatacji małych i średnich pól naftowych (w trybie automatycznym). Ponadto 100% FDI dozwolone są dla projektów przesyłu produktów petrochemicznych rurociagami (tryb automatyczny), oraz gazu naturalnego/LNG (w trybie rządowym).
Za przemysł naftowy jest odpowiedzialne Ministerstwo Przemysłu Naftowego i Gazu Ziemnego. Do niedawna za wydobycie i przetwarzanie nafty i gazu ziemnego prowadziły 2 państwowe firmy naftowe Oil and Natural Gas Corporation i Oil India limited. Po otwarciu tej gałęzi przemysłu dla udziałowców prywatnych powołano, pod egidą ministerstwa Zarząd Główny Węglowodorów (Directorate General of Hydrocarbons). Jednym ze znaczących mechanizmów kontrolnych rządu był Mechanizm Cen Administracyjnych (APM).
1 kwietnia 2002 rząd rozwiązał AMP. W rezultacie ceny krajowej ropy naftowej i gazu ziemnego są teraz zbliżone do cen międzynarodowych. W zupełności zdelicencjonowany został także segment rafineryjny. Likwidując APM rząd wprowadził Ustawę o Komisji Regulacji Naftowej 2002 (Petroleum Regulatory Board Bill), na mocy której miano powołać stanowisko regulatora naftowego, który miałby sprawować nadzór nad funkcjonowaniem tej gałęzi przemysłu, chronić interesy konsumentów, zapewnić odpowiednie zaopatrzenie odległych terenów po właściwych cenach, ustalać taryfy transportowe za używanie gazociągów, ukrócić proceder paskarstwa oraz rozstrzygać ewentualne spory.
Proces legislacyjny Ustawy o Komisji Regulacji Naftowej 2002 nie został jeszcze w pełni zakończony, a stanowiska kontrolera nie obsadzono. Jednakże projekt ustawy dowodzi, że wiele z zadań ostatecznie zostanie powierzonych rządowi.
Rząd zakończył restrukturyzowanie sektora naftowego przez wyzbycie się akcji Chennai Corporation Limited (CPCL) i Bongaigaon Rafinery and Petrochemicals Limited (BRPL) IBP Ltd na korzyść Indian Oil Corporation Limited (IOC) oraz Kochi Refineries Limited (KRL) na korzyść Bharat Petroleum Corporation Limited (BPRL). |
